Warning: Illegal string offset 'name' in /var/www/iv-plus/data/www/ivacevichi.brest.by/2z/core.php on line 144

Strict Standards: Declaration of AdsStaticFilter::showStatic() should be compatible with StaticFilter::showStatic($staticID, $SQLstatic, $tvars, $mode) in /var/www/iv-plus/data/www/ivacevichi.brest.by/2z/extras/ads/ads.php on line 42
Заголовок вашего сайта

 
Ивацевичский район:     
история, события, факты    
                                             Раённая газета "Івацэвіцкі веснік"
  Редакция "ІВ"   Руководство района  
  Решения исполкома   Рекламодателям
  Решения райсовета   Наши реквизиты
 
РУБРЫКІ
 

АБ РАЁНЕ

НАШ КРАЙ
АПЫТАННЕ
{voting}

КАЛЯНДАР
 
« Красавік 2019 »
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
 

АРХІЎ
Архив сайта
   

Спорт Зорны час Міхаіла Сяргейчыка
sergejchik_1.jpg (9.24 Kb)Міхаіл Іосіфавіч Сяргейчык – адзін з самых тытулаваных трэнераў нашага раёна, дасягненні якога не хутка змогуць пераўзысці на Івацэвіччыне. Пры гэтым варта зазначыць, што ў савецкія часы жыццё нямала паматала Міхаіла Іосіфавіча па свеце, але нейкая нязведаная сіла, у рэшце рэшт, вярнула на Радзіму – у Івацэвіцкі раён, дзе ён як трэнер па лёгкай атлетыцы рэалізаваў сябе ў поўнай ступені.
Нарадзіўся Міхаіл Сяргейчык яшчэ ў даваенныя гады ў Дабромыслі, у звычайнай сялянскай сям’і.

Канешне, ад сельскай работы не адмаўляўся, але пры гэтым адчуваў цягу да лёгкаатлетычных дысцыплін і да стадыёнаў, дзе кіпеў дух спаборніцтваў. Выступаў за Дабромысленскую школу на сваіх любімых лёгкаатлетычных дыстанцыях і па скачках у вышыню на першынстве Быценскага раёна і Баранавіцкай вобласці, а калі ўтварыліся новыя адміністрацыйныя адзінкі, то – за Брэсцкую вобласць.

Пасля – армейская служба ў Бранскай вобласці, Новасібірску, Казахстане, дзе Міхаіл атрымаў тэхнічную спецыяльнасць. У далёкім Казахстане ён і застаецца жыць, хоць працуе электрамеханікам, але пры гэтым шмат трэніруецца, спаборнічае. Гэтая ўнутраная барацьба паміж спортам і асноўнай прафесіяй ішла доўгі час. Перамог спорт: у 1968-м годзе Міхаіл паступае ў інстытут фізічнай культуры ў Алма-Аце, вучыцца завочна. Пры гэтым прымае актыўны ўдзел у спартыўных мерапрыемствах: на першынстве Казахстана, Семіпалацінскай вобласці... І не без поспеху: на стайерскіх і марафонскіх дыстанцыях (5 000, 10 000, 20 000, 42 000 метраў) уваходзіць у лік лепшых.

А ў 1969-м годзе Міхаіл Сяргейчык стаў збірацца на Бацькаўшчыну: вельмі прасіла састарэлая маці, каб сын вярнуўся ў Дабромысль. Засталася яна адна, дапамогі амаль няма, а тут якраз і месца настаўніка фізкультуры ў мясцовай школе вызвалілася, дырэктар В.А. Карповіч запрашае.
А як жа вучоба? Сучасная моладзь, магчыма, і не паверыць, але тады, у савецкія часы, на сесіі ў Алма-Ацінскі інстытут, каб здаваць экзамены і залікі, Міхаіл Сяргейчык ездзіў цягніком і лётаў самалётам. Амаль за 4 000 кіламетраў! Такім быў той час. Сёння нам Віцебск падаецца далёкім горадам, а тут Алма-Ата.
Вельмі паспяховай для настаўніка фізкультуры Дабромысленскай СШ Міхаіла Сяргейчыка стала праца ў школе. У сярэдзіне 70-х гадоў ён дасягнуў выніку, які не пераўзышоў у Івацэвіцкім раёне ніхто. Яго сёмы клас у поўным складзе (26 вучняў) перамог на раённых, а пасля на абласных спаборніцтвах “Старты надзей” – першынстве сярод школ па агульнафізічнай падрыхтоўцы, якое было надзвычай папулярным у савецкія часы (кажуць, гэтыя спаборніцтвы укараніў сам Пётр Машэраў, які ўважліва сачыў за іх правядзеннем). У выніку цэлы клас з Дабромысля паехаў на рэспубліканскія “Старты надзей”.

– Вельмі строга сачылі за тым, каб усё было чэсна. На спаборніцтвы настаўнік прыязджаў з вучнямі класа, а суддзі забіралі школьны журнал і кожнага ўдзельніка выклікалі да спартыўнага снарада, – успамінае Міхаіл Іосіфавіч. – Калі хтосьці з класа не прыехаў – школа адразу губляла вельмі шмат балаў, бо лічылася, што ты наўмысна не прывёз слабага вучня. Адгаворкі не прымаліся!.. Звычайная вясковая школа, мы далі сапраўдны бой сталічным і гарадскім равеснікам. Занялі трэцяе месца, і гэта – цудоўны вынік, бо мы не маглі на роўных спаборнічаць у адной дысцыпліне – у плаванні. У нашай школе не толькі не было плавальнага басейна, а нават спартыўная зала была памерам усяго 6 на 9 метраў. Многія пасля здзіўляліся: як гэта вясковы клас без належнай базы змог увайсці ў тройку лепшых у Беларусі?!

Гэтыя спаборніцтвы сталі паваротным пунктам у жыцці Міхаіла Сяргейчыка. У Івацэвіцкім райкаме партыі і ў аддзеле адукацыі, які ўзначальваў М.П. Цярэшка, загаварылі, што было б больш правільна талковага спецыяліста перавесці на работу ў райцэнтр. Прапанавалі жыллё. Муж і жонка Сяргейчыкі згадзіліся.
Міхаіл Іосіфавіч у 1975-м годзе узначаліў раённую дзіцяча-юнацкую спартыўную школу. Сёння ён з асаблівай цеплынёй узгадвае спартсменаў 1970-1980 гадоў, а таксама часы, калі не было Інтэрнэта і камп’ютараў, а моладзь вельмі ахвотна ішла на спартыўныя аб’екты.

– Не паверыце: на трэніроўкі іншы раз моладзь прыходзіла ў 22 ці нават 23 гадзіны! – узгадвае Міхаіл Іосіфавіч. – А ўвогуле, ахвотна прыязджалі нават з сельскіх школ – з Хадакоў, Козікаў… Не магу не ўзгадаць Алу Астапенка, Алену Паўлоўскую, Таццяну Куіс, Тамару Міраноўскую (стала чэмпіёнкай вобласці на дыстанцыі 800 метраў), Таццяну Шайкову (стала чэмпіёнкай СССР на дыстанцыі 400 метраў з бар’ерамі ў сваёй узроставай катэгорыі на “Сельскіх спартыўных гульнях СССР” у Харкаве), Ірыну Жук (выйгравала першынство рэспублікі), Уладзіміра Міцлера (заняў другое месца на ”Сельскіх спартыўных гульнях СССР”).

Савецкія часы добрым словам узгадвае Міхаіл Сяргейчык і таму, што для маладых спартсменаў было шмат стымулаў. Так, найбольш старанныя і таленавітыя нават атрымлівалі зарплаты (60-70 рублёў) ад таварыства “Ураджай”, якое дзейнічала ва ўсіх райцэнтрах БССР. Пэўны час Міхаіл Іосіфавіч працаваў у ДПТВ-162 (сёння прафліцэй), і зноў-такі не без поспеху: два гады запар яго групы ўдзельнічалі і атрымлівалі перамогі на абласных першынствах, выступалі на рэспубліканскіх спаборніцтвах…

У пачатку новага стагоддзя Міхаіл Сяргейчык зноў прыходзіць на працу ў дзіцяча-юнацкую школу.
– Дастаткова многа таленавітых дзяцей вырастае ў глыбінцы, – зазначае Міхаіл Сяргейчык. – Так, у адзін год мае чатыры вучні былі накіраваны ў школы алімпійскага рэзерву: Іна і Яна Кліменкі, Дзіма Ягнеш, Юлія Юрэня. Яны і зараз паказваюць добрыя вынікі, а Юлія Юрэня пасля спаборніцтваў у Канадзе ўвогуле атрымала запрашэнне… у ЗША – вучыцца і выступаць за адзін з мясцовых універсітэтаў. Юлія адмовілася…

Але самае галоўнае – масавы спорт. Вельмі ганаруся тым, што на заняткі ў нашу дзіцяча-спартыўную школу прыязджалі з Аброўскай, Даманаўскай школ, з воінскай часці, што размешчана каля Волькі. Многія з гэтых дзяцей сталі трэнерамі, вучацца ў ВНУ. Хочацца адзначыць такіх выхаванцаў як Аляксей Кот, Ігар Новікаў, Андрэй Курыс, Святлана Шыбайка, Андрэй Грэчны, Павел і Мікалай Міхнюкі, Ігар Сяргейчык і Аляксей Касцюкоў (двое апошніх – мае ўнукі, яны таксама любяць спорт)…

Хоць і ўзнагароды – справа важная, падкрэслівае Міхаіл Іосіфавіч Сяргейчык, але не меней важна падтрымліваць сябе ў добрай спартыўнай форме, шмат рухацца, спаборнічаць. Бо толькі загартаваны і здаровы чалавек можа прынесці найбольшую карысць і блізкім, і краіне.
Падрыхтаваў
Аляксандр ГОРБАЧ.

17 чэрвеня 2011 Комментариев: 3 | Просмотров: 1316 | распечатать
 
(22.11.2011 - 11:13) цитировать
 
 
Добрый день.
Я как раз учился в Добромысльской школе - он был у нас учителем физкультуры. При нем наш класс выиграл 3 место в БССР (в Минске) среди 8-9 класов Белоруссии.
Коллектив учителей Добромысльской школы под руководством Карповича Виктора Александровича в те годы - прекрасные педагоги, чуткие люди. Бывает такое, видимо, один раз - вспоминаю с благодарностью. Школа - основа жизни и Государства, и людей.
 
 
 
(4.02.2017 - 21:07) цитировать
 
 
Не знаю, поче&# 1084;у тут так медл&# 1103;т и ещё не выло&# 1078;или, но уже есть нова&# 1103; сери&# 1103;!
Смот&# 1088;им здес&# 1100;, ребя&# 1090;а - HD17.RU
 
 
 
(29.01.2019 - 11:45) цитировать
 
 
If you were given field performance tests (walk a line, touch your nose etc. yes those can be affected by your top Assignment Help earlier idiocy. But those still could show that you were impaired while driving, just not automatically drinking. So no effect on you walking.
 
 
 
 Добавление комментария:
 
Имя:
Пароль: (если зарегистрирован)
Email: (обязательно!)

теги форматирования

добавить смайлы
 
 
пошук

ІНФОРМЕРЫ
Надвор'е ў Івацэвічах
НАВІНЫ РЭСПУБЛІКІ
Реклама в Ивацевичах

АСАБІСТАЕ

КАМЕНТАРЫІ

{sape}

......Copyright © 2007-2008 ©Заголовок вашего сайта